De archivisten van het Rijk classificeren de jaartallen op de kalender met n.R.. Dit duidt op het startjaar van het Rijk, nadat de oorlog van Vier Kronen wordt beslecht door een laatste, catastrofale campagne. Voor het stichten van het Rijk, was Aegor een verdeelder continent dan dat het nu is. Veel van de geschiedenis is in tijden van oorlog verloren gegaan, aan plunder en brand.
Toch duiken er zo nu en dan teksten of verhalen op. Deze worden neergezet op de Tijdlijn, en verdeeld onder alle bibliotheken en scholen van het Rijk, opdat iedereen het kan leren.
Het Rijk
In het jaar 1 n.R. komen de vier hoofden van Andesia, Argeddon, Eglaria en Svebia samen op een veld buiten Pasby. Geleid door koning Aedric van Svebia beginnen zij aan de monumentale gesprekken die uiteindelijk leiden tot vrede en vereniging.
Door een serie aan koningen en koninginnen bloesemt een tijd van redelijke stabiliteit op Aegor. De domeinen Andesia, Svebia, Eglaria, Argeddon worden geleid door prinsen, die een koning of koningin verkiezen om over het grotere Rijk te heersen.
Een serie aan personen uit de vier domeinen heersen afwisselend van elkaar gedurende twee eeuwen. Gesticht door koning Aedric uit Svebia, het Rijk kent veel gezichten die als helden hebben opgestaan.
Maximus is een Svebiaan die aan de macht kwam na het overlijden van zijn voorganger, de Andesiaanse Alfons. In de opinie van de Prinsen leek hij een stabiele factor, die zijn sporen had verdiend tegen de opstand van Robert de Rode, en daarvoor aan de grenzen van het Rijk.
Hoewel de opstand werd geleid door een Svebiaan, zagen de prinsen van Eglaria, Argeddon en Svebia in dat het vergeven van de Kroon aan een Svebiaan de onvrede in dat domein konden verminderen. Enkel Andesia stemde tegen, uit onvrede over het overlijden van de vorige koning.
Maximus is sinds zijn aanstelling de instituten van het Rijk aan het ontsporen. Hij roept openlijk op tot stemmingen, en probeert de bevolking achter zich te scharen. De adel is duidelijk minder gesteld op hem om deze acties, en er zijn nobele families die oproepen tot weerstand, of zelfs opstand.
De eerste Andesiër in ruim veertig jaar die de Kroon ontving. Alfons was aangesteld door zijn vader, de prins van Andesia. Bij zijn kroning werd fluisterend afgevraagd of hij of zijn vader de kroon op zijn wenkbrauwen zou plaatsen.
Het Rijk onder Alfons kende blunder na blunder. Alfons was een man zonder charisma, die een Rijk in financiële nood erfde van zijn voorganger. Zijn vader maakte de grote beslissingen, hij drukte zijn stempel. Dit tot grote ergernis van een liga Svebiaanse adel en Eglariaanse handelsprinsen. Geleid onder Robert de Rode brachten zijn nadrukkelijk meer kritiek uit op de Kroon, en op de prins van Andesia.
Toen de prins besloot om ondersteund door een Rijksleger op een expeditie te gaan door de Landen van Geeneen, en hierin catastrofaal faalde, was de maat vol. Robert de Rode kwam in open opstand, gesteund door een deel van de Svebiaanse adel. Ze riepen op tot het aftreden van Alfons, en reden naar de Kroonlanden. Onderweg verzamelden zij meer volgelingen, terwijl de Kroon de persoonlijke garde, de Woudloper van Nimrin en Argedoonse ondersteuning ontving.
In een enkele veldslag in de Kroonlanden op de weg naar Seraphis ontmoetten de twee elkaar. Robert de Rode daagde de Kroon uit tot een persoonlijk duel, om al dit bloedvergieten te voorkomen. Alfons weigerde, en de veldslag begon. De nederlaag was voor Robert, die stierf aan een lans. Echter eindigde ook voor Alfons kort na deze nederlaag zijn heerschappij.
Terwijl hij verbleef op een boerderij buiten Pasby vond een groep vrijbuiters hem. Met weinig bewaking om zich te beschermen stierf Alfons in bed.
De Argeddoonse koningin stond bekend als een vrijgevige heerseres. Onder haar heerschappij gingen veel gelden naar haar eigen domein Argeddon en het steunen van onderzoek naar magie, en de Sluier.
Zij tekende ook het Decreet van Praha, wat het domein Argeddon los zou koppelen van het Rijk als het aankwam op de Tronen. De Argeddoonse Entiteit van De Matriarchen zouden gezamenlijk één Troon bekleden.
Na haar overlijden waren de Rijkskassen leger dan voorheen verwacht was.
De Eglariaanse koningin verantwoordelijk voor het oprichten van de Cabal van het Slot, een geheimzinnige orde die de uitdagingen van een vergroot Rijk moesten oplossen door het ontwikkelen van Portaalmagie. Gwyndain zag haar eigen orde nooit tot grote ontdekkingen komen, want ze stierf plots in haar eigen vertrekken na een besloten banket met de Prinsen van de vier domeinen.
Als opvolger van Memphina overzag Hedvig uit Svebia veel uitdagingen. Zeker aan het begin van haar heerschappij waren veel Barbaarse incursies in Svebia en delen van Argeddon een hoofdpijndossier. Haar oplossing was het terugdraaien van restricties op magie en Veiltouched die waren opgelegd door Koningin Memphina. Ze ging zelfs zo ver in haar pogingen om het imago van magiërs te verbeteren dat zij de school van magie in Zchwarkal stichtte: Wyrdheim.
Als tweede tekende ze meerdere landwetten die het mogelijk maakte voor bepaalde Barbaarse stammen om te integreren met het Argeddoonse volk. Dit leidde tot een inmenging tussen Rijkse normen en waarden, en dat van de barbaren. Met name de triarchen wisten hun plek in de samenleving te vinden.
Pogingen om barbaren te integreren in Svebia leidde tot volksopstanden in Zchwarkal, Allerstatt en Regau. Hier hadden barbaren land ontvangen en vee gekregen om mee te ploegen. Dit viel echter in slechte smaak bij de boerenfamilies die na een serie slechte oogsten honger dreigden de lijden. Svebiaanse skelds kwamen samen en staken meer dan honderd nieuw gestichte boerderijen in brand.
Een koningin toegewijd aan het behouden van de cultuur en geschiedenis van het Rijk. Bij haar aantreden begon ze al snel met het oprichten van een nieuwe orde de Orde van Archivisten. Het is hun taak om de Kronieken van het Rijk op te slaan en te verspreiden naar de uithoeken van het Rijk.
Een groot tegenstander van magie, onder haar heerschappij zagen de Veiltouched een serie aan vervolgingen, mede als gevolgen van de opstanden van Magie in 84 n.R.
Haar domein Svebia kende veel incursies van barbaren in de latere jaren van haar heerschappij, iets wat zij niet kon voorkomen door grote verdeeldheid over haar afkeer van magie, wat het Rijk zwakker achterliet dan zij erfde.
Mattheus was een Argeddoonse koning die werd verkozen o Een opstand onder een cabal van krachtige magiërs doet het Rijk schudden aan haar grondvesten. Door de Sluier te gebruiken om hun eigen magie te sterken, wordt er een grote instabiliteit veroorzaakt, wat de Sluier laat scheuren. Met veel moeite wordt dit voor het grootste gedeelte teruggedrongen, maar de zwakte blijft bestaan.
De inhuldiging van koning Sarus luidde een era van vrede in voor het Rijk. De grenzen stabiliseerden zich, en er werd gekeken naar de interne zaken. Het Rijk was gegroeid tot een mate waarin het zich lastig kon ondersteunen, en Rijkswetten botsten zich met lokale geloven.
Sarus stichtte een codex van wetten waaraan iedere Rijksburger zich moest houden, en bracht de vrijheden van de Rijksburgers ook tot tekst. Voor het eerst was concreet wat er verwacht mocht worden van een ander, en bij wie men zich moest melden als er problemen waren. Er werden veel concessies gedaan naar de lokale gebruiken, wat enig kritiek opleverde van historici.
Aedric liet ontzag achter voor de Kroon. Met ijzeren vuist had hij vier kronen weten te verenigen, en een systeem opgezet waarin – tegen zijn eigen Svebiaanse achtergronden in – familienamen er niet toe deden, maar de kunde en het respect dat je wist te vergaren. Zoals een strenge vader over een gezin staat, leidde Aedric het Rijk.
Zijn opvolger, Liathán van de Eglarianen zag in dat een Rijk geregeerd onder angst niet lang stand kon houden. Nog voor Aedrics overlijden begon zij stemmen te verzamelen. Haar heerschappij moest er een worden van vrede, het opbrengen van gelden voor werkzaamheden waar alle lagen van de samenleving iets aan had.Koningin Liathán de Bouwer stond bekend als een erkenner van architectuur en cultuur. Wegen, bruggen en tunnels werden gebouwd om alle delen van het Rijk samen te brengen. Handel floreerde, en het bracht de kansen om te reizen naar voorheen onbereikbare plaatsen.
Toen Svebia, Andesia, Eglaria en Argeddon samenkwamen, moest er een troon worden bezet. De eerste gekozen koning uit hen vier was koning Aedric van Svebia. Aedric had als eerste de hand uitgestoken naar zijn rivalen, en hen uitgenodigd om op het veld buiten Pasby te onderhandelen.
Aedric stond bekend als een harde regeerder. Hij bracht de gevechten eerst naar zijn eigen achterban, waar ontevreden Svebische families het Rijk probeerden te breken voor het echt kon staan. Door het Rijk staat hij bekend als Aedric de Smeder, maar in Svebia zijn er nog sommigen die naar hem refereren als de Slager.
Zijn leven eindigt niet op het slagveld maar een sterfbed. Hij liet een ontzag achter voor de troon. Veel van de huidige praktijken voor het verkiezen van een nieuwe Kroon zijn door hem opgeschreven.
